Vakmanschap

‘Ik hou het niet meer uit’

Maatwerkoplossing

De doorbraak

Na zes maanden in een besloten behandelcentrum opgenomen te zijn geweest, woont de 16-jarige Kiki nu eindelijk op een open leefgroep. Ze werkt hard om haar leven weer op de rit te krijgen. Ze heeft vrijheid nodig om zich aan de regels te kunnen houden. Dan breekt het coronavirus uit en worden de regels strenger. Het voelt alsof ze weer gesloten zit.
Ze kan geen rust vinden, de buitenwereld trekt aan haar. Na een wandeling buiten blijft ze een hele nacht weg. Haar mentor Femke weet dat ze iets moet bedenken, voordat ze Kiki kwijtraakt.
Dan wordt Femke gebeld door jeugdmaatschappelijk werker Marjan, die Kiki tijdens en na de gesloten opname heeft begeleid. Femke vertelt Marjan dat Kiki op het punt staat om de benen te nemen, en dat ze niet weet wat ze moet doen om haar binnen te houden. Haar vader heeft gezondheidsklachten, daar kan ze niet naartoe. Met haar moeder heeft ze geen contact.
Marjan: ‘En ineens dacht ik aan Kiki’s zus Jaimy. Ik heb haar eerder begeleid en ik heb een goede relatie met haar. Ze woont op kamers in Gelderland.’ Misschien kan Kiki daar een paar dagen naartoe? Helaas, Jaimy mag geen bezoek ontvangen, maar ze heeft wel een idee: ze kunnen samen op de boot van papa. Die ligt in een haven in het midden van het land.
Kiki is zo blij dat ze haar zus kon zien en eindelijk weer lucht en ruimte heeft. Ze neemt iedere dag de telefoon op, maakt op de boot meer huiswerk dan ze thuis deed. De twee zussen nodigen geen vrienden uit. De havenmeester heeft geen klachten. Maar soms is kiezen voor maatwerk effectiever dan je aan de regels houden. En wat was er gebeurd als we dit niet hadden gedaan?
Femke: ‘Toen ze op maandag terugkwam merkten we dat ze enorm opgeknapt was. Ze was minder gespannen en vond het fijn om weer bij ons te zijn. Ze had het gevoel dat ze heel serieus was genomen, en dat we echt iets bijzonders voor haar gedaan hadden. Nu hebben we haar vertrouwen kunnen geven, en dat sterkt haar. Op zo’n moment als dit durven te kiezen voor maatwerk, dat is wat haar verder helpt, dat weet ik zeker.’

Lees het hele verhaal

Terug naar home

Vrijheid kwijt

Na zes maanden in een besloten behandelcentrum opgenomen te zijn geweest, woont de 16-jarige Kiki nu eindelijk op een open leefgroep. Ze werkt hard om haar leven weer op de rit te krijgen; ze probeert een nieuwe vriendengroep op te bouwen, ze is open en praat veel met haar hulpverleners. En al ziet ze het nut van school niet altijd in – liever reist ze de wereld om kennis op te doen – ze werkt hard aan haar toelatingsexamens MBO 1.

Kiki is een buitenkind. Ze wordt gelukkig van bezoek aan vrienden, leeft op van mensen om zich heen. Ze heeft vrijheid nodig om zich aan de regels te kunnen houden.

Dan breekt het coronavirus uit, er volgen landelijke maatregelen, en ook op de groep waar Kiki woont worden de regels strenger: ze mag nog maar één uur per dag naar buiten. Voor Kiki voelt 23 uur binnen zitten alsof ze opnieuw in het besloten behandelcentrum zit. Ze kan geen rust vinden, de buitenwereld trekt aan haar.

Na een wandeling buiten blijft ze een hele nacht weg. Als ze zich de volgende ochtend weer meldt, wil ze niet zeggen waar ze was. Wel biedt ze haar excuses aan. Tegen haar hulpverleners zegt ze: ‘Ik vind het heel vervelend voor jullie, maar ik hou het gewoon niet vol. Ik kreeg het gevoel dat ik weer gesloten zat!’

Haar mentor Femke begrijpt Kiki, en geeft aan dat er normaal best veel mogelijk is, maar nu, in corona-tijd zijn de regels strenger. Kiki begrijpt dit ook, maar het lukt haar niet om ernaar te handelen. En dat bespreekt ze eerlijk met Femke. ‘Ik kan niet meer, ik moet weg.’ Ze is boos op de situatie, en als ook Kiki’s vader aangeeft dat hij voelt dat Kiki dreigt terug te vallen, weet Femke dat ze iets moet bedenken, voordat ze Kiki kwijtraakt.

Femke: ‘Ik wist: ze pakt haar rugzak in en neemt de benen, dat zag ik zo voor me. En twee keer weglopen betekent in corona-tijd een time-out van twee weken op een andere plek, omdat we niet weten bij wie de jongere is geweest, en of er besmettingsgevaar is voor ons en voor de andere bewoners. Dat wil je natuurlijk voorkomen.’

Er even tussenuit

Marjan: ‘Ik had Kiki die ochtend wat appjes gestuurd waar ik geen reactie op kreeg. Ik voelde al dat er wat aan de hand was.’ Femke vertelt Marjan dat Kiki op het punt staat om de benen te nemen, en dat ze niet weet wat ze moet doen om haar binnen te houden. Haar vader heeft gezondheidsklachten, daar kan ze niet naartoe. Met haar moeder heeft ze geen contact.

Marjan: ‘En ineens dacht ik aan Kiki’s zus Jaimy. Ik heb haar eerder begeleid en ik heb een goede relatie met haar. Ze woont op kamers in Gelderland.’ Misschien kan Kiki daar een paar dagen naartoe? Helaas, Jaimy mag geen bezoek ontvangen, maar ze heeft wel een idee: ze kunnen samen op de boot van papa. Die ligt in een haven in het midden van het land. De twee meiden zijn er bekend, ze gaan er elke zomer op vakantie.

Natuurlijk, er is een kans dat de twee zussen het te bont maken daar, maar Femke en Marjan nemen het risico. Ze besluiten er voorwaarden aan koppelen. Woensdag heen, maandag terug, Kiki moet haar huiswerk maken, en als Ingrid belt, de docente van school, dan moet ze opnemen. Op zaterdag evalueren ze hoe het gaat. En de havenmeester houdt een oogje in het zeil.

Durven kiezen voor maatwerk

Kiki is zo blij dat ze haar zus kon zien en eindelijk weer lucht en ruimte heeft. Ze neemt iedere dag de telefoon op, maakt op de boot meer huiswerk dan ze thuis deed. De twee zussen nodige geen vrienden uit. De havenmeester heeft geen klachten. Femke: ‘En toen ze op maandag terugkwam merkten we dat ze enorm opgeknapt was. Ze was minder gespannen en vond het fijn om weer bij ons te zijn. Ze had het gevoel dat ze heel serieus was genomen, en dat we echt iets bijzonders voor haar gedaan hadden.’

Natuurlijk kwamen er reacties van andere jongeren. Femke: ‘Het lijkt voor hen misschien alsof Kiki een beloning kreeg voor de nacht dat ze wegbleef. Maar soms is kiezen voor maatwerk effectiever dan je aan de regels houden. En wat was er gebeurd als we dit niet hadden gedaan? Dan waren we haar kwijt geweest, en zat ze bij een vriend of vriendin die wij niet kennen, met alle risico’s van dien.’

‘Nu hebben we haar vertrouwen kunnen geven, en dat sterkt haar. Dit meisje komt van ver, ze komt uit een extreem complexe gezinsdynamiek, en heeft daardoor een behoorlijke geschiedenis in de hulpverlening. Als je ziet wat zij zelf al heeft gedaan om te komen waar ze nu is, dan begrijp je hoe belangrijk het is om haar waar mogelijk vertrouwen te geven. Op zo’n moment als dit durven te kiezen voor maatwerk, dat is wat haar verder helpt, dat weet ik zeker.’